Μετά την πετυχημένη πορεία που είχε στην Ελλάδα και την Τουρκία, η Κατερίνα Μουτσάτσου συνεχίζει τα τελευταία τέσσερα χρόνια τη δουλειά της στο Λος Άντζελες όπου πλέον διαμένει μόνιμα. Η γνωστή ηθοποιός μας μίλησε αποκλειστικά για ένα σημαντικό θέμα που την ενόχλησε αλλά και την εξέπληξε. Μας αποκάλυψε τις λεπτομέρειες για την κλοπή ιδέας της για ένα μεγάλο πρότζεκτ (το Athens International Open-Air Film Festival AIO-AFF) που θα γινότανε στην Αθήνα, στο οποίο συμμετείχε η ίδια, όχι μόνο στο δημιουργικό κομμάτι, αλλά και ως υπεύθυνη συντονισμού μιάς ομάδας ελλήνων από Ελλάδα και Εξωτερικό.

Πως ξεκίνησε η ιστορία με το πρότζεκτ του Athens International Open-Air Film Festival;
Τρία χρόνια πριν ξεκίνησε μία ιδωτική πρωτοβουλία από νέους Έλλήνες που ζούν στην Ελλάδα και το Εξωτερικό. Αρχική ιδέα ήτανε να μεταμορφώνεται η Αθήνα σε “μικρές Κάννες” κάθε καλοκαίρι με φόντο τα θερινά σινεμά, δηλαδή να έρχονται διασημότητες απ όλο τον κόσμο από τον χώρο της 7ης τέχνης και όχι μόνο, και να γίνεται η Αθήνα το κέντρο του κόσμου χάρη στην τεράστια αυτή πολιτιστική γιορτή. Μέσα από την προσέλευση προσωπικοτήτων, μια τέτοια υψηλών προδιαγραφών και μεγάλου βεληνεκούς διοργάνωση, έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα να αποκτήσει η Ελλάδα, πιο ποιοτικό και οικονομικά πιο εύρωστο τουρισμό, αλλά και να παράγει η ίδια πολιτισμό μέσω μιας τέτοιας διοργάνωσης. Τα θερινά σινεμά είναι γνωστά στους Αθηναίους. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος στη χώρα μας, που το καλοκαίρι να μην επιλέγει να δει ταινίες σε θερινά σινεμά. Είναι μέσα στην κουλτούρα μας, στον τρόπο ζωής μας σαν Έλληνες. Όταν το σκεφτήκαμε, αυτό που μας άρεσε περισσότερο ήταν το γεγονός οτι στην έκταση του, το φαινόμενο αυτό ήταν μοναδικό στον κόσμο. Η Αθήνα έχει δεκάδες θερινά σινεμά! Η ιδέα ήταν τόσο απλή! Στρωθήκαμε αμέσως στη δουλειά.

Τι έγινε στη συνέχεια;
Είμαστε 8 άτομα που δουλεύουμε πάνω σ’αυτό τα τελευταία 3 χρόνια σε Ελλάδα, Αμερική και Ιταλία, και σ’αυτούς προστίθενται εξωτερικοί συνεργάτες, επενδυτές και υποστηρικτές σε διεθνές επίπεδο. Κάναμε μία επιχειρηματική μελέτη η οποία πήρε περίπου 8 μήνες για να ολοκληρωθεί, και κόστισε σημαντικά κονδύλια. Η μελέτη αυτή παρουσίαζε με κάθε λεπτομέρια όλες τις πτυχές -πολιτιστικές, κοινωνικές, οικονομικές- αυτού του πρότζεκτ. Άνθρωποι καταξιωμένοι παγκόσμια όπως ο Jean Roy (president of FIPRESCI, International Federation Of Film Critics) ή ο Stratton Leopold (διακεκριμένος παραγωγός στο Hollywood, πρώην Vice-President στην Paramount) και πολλοί άλλοι, προσφέρθηκαν να βοηθήσουν και ήταν -και είναι- στη διάθεση μας κάθε στιγμή. Στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού υπήρξε η θετική ανταπόκριση της Άντζελας Γκερέκου η οποία ζήτησε να προχωρήσουμε. Δυστυχώς μετά από λίγο καιρό έφυγε από το πόστο της. Τον τελευταίο χρόνο στο Υπουργείο Πολιστισμού μας είχε ζητηθεί να περιμένουμε. Δεν ξέραμε τι γινότανε, και οι προσπάθειες μας επικοινωνίας με το Υπουργείο γινόντουσαν όλοένα και πιο δύσκολες. Όλο αυτό το διάστημα ετοίμαζαν την κλεψίτυπη διοργάνωση την οποία ανέθεσαν σε τρίτους και φρόντισαν ο ΟΠΑΠ να δώσει την “ευγενική χορηγεία του”: Το καλοκαίρι που μας πέρασε το Υπουργείο Πολιτισμού έθεσε υπό την αίγιδα του, εντάσσοντας το στο πρόγραμμα του “Athens Every Week” το αποκαλούμενο “1ο Athens Open Air Film Festival”.

Σκεφτήκατε να αναλάβετε να το κάνετε μόνοι σας χωρίς τη συμβολή του κράτους;
Ένα φεστιβάλ τέτοιου βεληνεκούς δεν γίνεται χωρίς εμπλοκή του κράτους. Οι Κάννες και το Βερολίνο για παράδειγμα είναι αποκλειστικά χρηματοδοτούμενες από τα κράτη τους. Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όλα τα Κινηματογραφικά Φεστιβάλ είναι κατά 40% τουλάχιστόν, χρηματοδοτούμενα από κρατικούς φορείς. Παρόλ’αυτά λόγω της κατάστασης της Ελλάδας τον τελευταίο χρόνο καταφέραμε να εξασφαλίσουμε από τους επενδυτές μας όλη την απαιτούμενη χρηματοδότηση. Και έγινε αυτό που έγινε. Μία κλεψίτυπη, υποβαθμισμένη διοργάνωση… Πρέπει να έγινε εσκεμμένα μ’αυτόν τον τρόπο, για να μην το πάρει χαμπάρι σχεδόν κανείς. Η απάντηση του Υπουργείου στις πρώτες μας αντιδράσης ήταν: Δεν σας εμποδίζει τίποτα να κάνετε και το ¨δικό σας”. Ναι λέω. Θα γίνουνε δύο φεστιβάλ με το ίδιο όνομα και την ίδια περίοδο! “Ποιό δικό μας και ποιό δικό σας!” ήθελα να πω. Το δικό τους από μας το αντιγράψανε. Είμαστε Έλληνες που φύγαμε από τη χώρα μας και έχουμε την όρεξη, και το know-how να προσφέρουμε. Το αποδείξαμε με τη δουλειά μας, τις σχέσεις μας και τα χρόνια που αφιερώσαμε σ’ αυτό το πρότζεκτ. Δεν μασάμε. Δεν κατάλαβα. Ποιοι είναι αυτοί στο Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδας, όποιοι κι αν είναι αυτοί, που καπηλεύονται δουλειά και κόπους άλλων; Ο καθένας τους χρίζει έρευνας για το πως βρίσκεται στο εκάστοτε πόστο που βρίσκεται. Όλοι εμείς, λειτουργούμε για τη χώρα μας με ατελείωτο μεράκι, αγάπη και εντιμότητα. Το Υπουργείο απαξίωσε να μας απαντήσει σε προτάση διευθέτησης του θέματος μετά από δύο συναντήσεις. Οπότε αναγκαστικά, ακολουθούμε τη νομική οδό, κι ας πάρει όσο χρόνο θέλει. Αν στο μεταξύ, γίνει κάποια κίνηση από το Υπουργείο Πολιτισμού για λύση, βλέπουμε. Αλλιώς, προχωράμε ακάθεκτοι. Μία τέτοια πράξη είναι τελείως ανήθικη. Δεν θεωρώ ότι διαφέρει η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας από οποιαδήποτε άλλη κλοπή. Εξακολουθεί να παραμένει μία κλοπή. Είναι πολύ σοβαρό αυτό το θέμα και θα πρέπει να στιγματιστούν όλοι όσοι είναι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε.

Πιστεύεις ίσως ότι είναι μία γενικότερη κατάσταση που έχει σχέση με την κρίση και τις ατασθαλείες που συμβαίνουνε σήμερα;
Όχι. Δεν το νομίζω . Πιστεύω ότι αυτές είναι οι τελευταίες εξάρσεις του παλιού συστήματος το οποίο αυτή τη στιγμή μας έχει φτάσει εδώ που μας έχει φτάσει. Θεωρώ ότι είναι οι τελευταίες αναλαμπές. Όπως θεωρώ επίσης ότι εμείς είμαστε αυτοί που έχουμε την ευκαιρία να πολεμήσουμε και να άλλαξουμε αυτό το φριχτό και σάπιο σύστημα. Και θα το κάνουμε. Είναι πια θέμα του εισαγγελέα για το ότι έχει συμβεί και όποιος έχει εμπλακεί σε αυτήν την ιστορία θα κληθεί να δώσει απαντήσεις.

Τα τελευταία χρόνια μένεις στο Λος Άντζελες. Σε ποια πράγματα πιστεύεις ότι σε έχει βοηθήσει να εξελιχθείς επαγγελματικά αλλά και σαν καλλιτέχχνης;
Το Λος Άντζελες βοήθησε πάρα πολύ. Σε φέρνει αντιμέτωπο με τέτοιες δυσκολίες που πρέπει να στρωθείς και να δεις τι θα κάνεις για να βγάλεις το κεφάλι σου έξω από το νερό. Εγώ πάντα ήξερα ότι για να βγάζω το κεφάλι μου έξω από το νερό, πρέπει να ταξιδεύω, να σπουδάζω, να μαθαίνω, να εξελίσσομαι. Έτσι πήγα στο UCLA για περίπου ένα χρόνο και έκανα μαθήματα παραγωγής και σκηνοθεσίας. Εκεί ήδα ότι ένα μεγάλο μέρος από αυτά που μάθαινα τα ήξετα ήδη κατά κάποιον τρόπο. Το πανεπιστήμιο βοήθησε στο να συστηματοποιήσω και να εμπεδώσω αυτά που χρόνια είχα μάθει στην πράξη παρατηρώντας ένα πλατώ. Δεν μπορώ να πω όμως οτι η πρώτη μου ταινία (Loverly) σχετίζεται με αυτή τη σπουδή. Φαίνεται πως μάζευα διαρκώς πράγματα όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι που βρήκα διέξοδο έκφρασης. Μετά από αυτήν την εμπειρία της ταινίας αυτής, της οποίας το κόστος παραγωγής είναι σχετικά χαμηλό -ενώ το αποτέλεσμα της δείχνει πανάκριβο- αποφάσισα να συνεχίσω με τέτοιου είδους και τέτοιου ύφους ταινίες, μικρού αλλά και μεγάλου μήκους. Η γενιάς καινούργιων δημουργών, σκηνοθετών, ηθοποιών, παραγωγών κλπ. είναι τυχερή. Μπορεί πια κανείς, με την τεχνολογία που υπάρχει, να πάρει τα πράγματα στα χέρια του!

Πως σχολιάζεις την κατάσταση για όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα με την κρίση; Πως τα βλέπεις από τη μεριά σου και από αυτά που ακούγονται για την Ελλάδα όταν είσαι στο Λος Άντζελες;
Η Ελλάδα έχει αυτή την εποχή ίσως την πιο αρνητική δημοσιότητα που είχε ποτέ στην ιστορία της. Χτυπιέται από παντού. Από το Μάη του 2010, δεν υπάρχει μέρα που να μην είναι στην πρώτη γραμμή, αρνητικά. Όσοι Έλληνες είμαστε στο εξωτερικό βρισκόμαστε είτε το θέλουμε είτε όχι να εκπροσωπούμε τη χώρα μας καθημερινά. Όλοι μας. Ό,τι και αν κάνουμε. Αλλιώς μιλάς για τη χώρα σου μπροστά σε ξένους όμως, και αλλιώς με ανθρώπους στην ίδια σου τη χώρα. Προς τα έξω, κρατάμε την περηφάνια μας, τη θέση μας, είμαστε και θα είμαστε πάντα περήφανοι που είμαστε Έλληνες. Μεταξύ μας όμως, θα πρέπει να παραδεχόμαστε τα κακώς κείμενα, και να προχωράμε σε πράξεις καλές για τη χώρα, και για το μέλλον της. Οι βολεψηματίες, τα ρουσφέτια, το πελατειακό κράτος, οι άχρηστοι και οι τυχάρπαστοι μας έφεραν εδώ που μας έφεραν. Η εμπειρία μας με το φεστιβάλ είναι μια μικρογραφία του πως λειτουργούν τα πράγματα ακόμα και σε επίπεδο πολιτισμού. Όπου, αν μη τι άλλο… Τι μας έχει μείνει; Ούτε ο Πολιτισμός; Σοκαριστικό.. Αλλά το βλέπουμε σαν μία ευκαιρία να παλέψουμε για να αλλάξουν τα πράγματα.

Μίλησε μας για την ταινία μικρού μήκους την οποία πρόσφατα σκηνοθέτησες στο Λος Άντζελες
Το “Loverly” ήτανε μία πρώτη μου απόπειρα ολοκληρωμένης έκφρασης… Eμπεριείχε όλα τα στοιχεία… από τη συγγραφή του σεναρίου, τη σκηνοθεσία, την παραγωγή, την ηθοποιία, μέχρι και το art direction ανέλαβα. Η Romanesque Films ξεκίνησε με σκοπό την παραγωγή ταινιών micro-budget. Μετά το επιτυχημένο εγχείρημα του “Loverly”, η εταιρεία θα πραγματοποιήσει δύο ταινίες μεγάλου μήκους μέσα στον επόμενο χρόνο με στόχο κυρίως την Αμερικάνικη αγορά. Ανυπομονώ για την επόμενη ταινία.

Πηγή

Categories: blog

Leave a Reply